Arap ve İslam ülkeleri, İsrail ile suç ortaklıklarını zefer diye kutluyor

Lübnan merkezli el-Ahbar gazetesi, yayımladığı editoryal görüş yazısında, Arap ve İslam ülkelerinin, Washington ve Tel Aviv ile uyumlu rotalarını gizlerken, soykırımdaki suç ortaklıklarını ve Gazze’deki ateşkes anlaşmasını diplomatik bir zafer olarak kutladıklarını, oysa bunun siyonist İsrail’in çıkarlarına hizmet eden bir teslimiyet olduğunu vurguluyor.

Bu ülkelerin, Filistin’i çoktan sattılarını, İsrail’e baskı yapmak yerine, Hamas’a baskı yaparak ve anlaşmayı kabul ettirerek  Filistin’i parça parça devretmeye hazırlandıklarını belirtiliyor. Gazete, bu sürecin ABD-İsrail ekseninde şekillenen yeni bir Ortadoğu düzeninin parçası olduğuna dikkat çekiyor.

---

ARAP VE İSLAM ÜLKELERİ, SUÇ ORTAKLILARINI ZAFER DİYE KUTLUYOR:

“Arap ve Müslüman ülkeler, silahlı direnişi ortadan kaldırmak amacıyla Washington ve Tel Aviv ile uyumlu rotalarını gizlerken, Gazze anlaşmasını diplomatik bir başarı olarak tanıtıyorlar.

Gazze anlaşmasının hazırlanmasına katkı veren Suudi Arabistan, Mısır, Türkiye, Ürdün, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Pakistan ve Endonezya gibi ülkeler —özellikle de meseleyle doğrudan ilgili olanlar— kendi medya organlarına göre, -direnişe rağmen- ateşkes anlaşmasını diplomasinin bir başarısı ve zaferi olarak sundular.

Oysa bu tutum, İsrail’in Gazze Şeridi’ndeki durumu öylesine kötü bir hâle getirmesinin ardından geldi ki, artık katliamın sona ermesi, her türlü meşru talepten daha acil bir ihtiyaç olarak öne çıktı.

Anlaşmanın maddeleri ise, Filistinlilerin haklı talepleri açısından büyük bir adaletsizlik içeriyor.

Bu yanıltıcı anlatı, söz konusu ülkelerin Filistinlileri ve Hamas’ı bu noktaya bizzat kendilerinin getirdiği gerçeğini gizlemesi açısından ibretlik.

Bunu bir yandan İsrail ve ABD’yi savaşın bu kadar yıkıcı bir aşamaya ulaşmadan önce durduracak gerçek baskı tedbirleri almaktan kaçınarak, hatta İsrail’e çeşitli biçimlerde destek vererek yaptılar; diğer yandan da Hamas’a baskı uygulayarak, savaşı durdurmanın tek yolu olarak sunulan bu anlaşmayı kabul etmeye zorladılar.

Dahası bu ülkeler —ABD ve İsrail’in vizyonuyla tamamen örtüşecek biçimde, Donald Trump’ın planında da yansımasını bulan bir şekilde— anlaşmayı sadece Gazze’de ateşkes ilanı olarak değil, Ortadoğu’da yeni bir dinamik yaratmanın başlangıcı olarak sunuyor.

Bu yeni sürecin esas hedefi ise, -ancak buradaki ana maddenin- işgal altındaki toprakları kurtarmanın yolu olarak askeri mücadelenin rolünü ortadan kaldırma teşebbüsü olduğu açıktır.

Bu yönüyle, söz konusu teşebbüs Arap-İsrail çatışmasında son derece ciddi ve eşi görülmemiş bir dönüşümü temsil ediyor.

– ABD-İSRAİL EKSENİNDE YENİ İTTİFAK

Hedef artık yalnızca Hamas ve diğer direniş örgütlerini tasfiye etmek değil; “ılımlı ülkeler” olarak adlandırılan yönetimlerin kurumlarını güçlendirmek ve bunları direnişe alternatif bir yapı olarak sunmak. Söz konusu ülkeler, yıllardır başaramadıkları bir şeyi, yani İran öncülüğündeki direniş eksenini zayıflatmayı arzuluyor.

Nasıl ki Aksa Tufanı operasyonu, 7 Ekim 2023 arifesinde Suudi Arabistan’ın başını çektiği normalleşme sürecini yerle bir etmişti, savaşın sona ermesi de bu sürecin yeniden canlandırılmasının kapısını aralayacak

Aksa Tufanı, İsrail’e karşı Lübnan, Yemen, Irak ve hatta İran’dan destek cephelerinin açılmasına yol açmıştı; savaşın bitimi ise, bu cepheleri birer birer susturma aşamasına geçişin başlangıcı olacak. ABD’nin Irak’a uyguladığı ağır baskılar ve Suriye ile Lübnan’daki gelişmeler, bunun ilk işaretlerini veriyor.

Tüm bunlar, aslında ABD, İsrail ve adı geçen Arap ve İslam ülkelerinden oluşan —henüz resmen ilan edilmemiş— bir ittifakın varlığına işaret ediyor.

Taraflar arasında çıkar farklılıkları bulunsa da, bu farklılıkların, ABD ve İsrail’in belirlediği genel çizgiyi önemli ölçüde değiştirmesi beklenmiyor. Bu çizgi, Filistin’den başlayarak İran’a, oradan da Lübnan, Suriye ve Yemen’e uzanan bir ekseni kapsıyor.

– TÜRKİYE, HAMAS’A EN SERT BASKIYI UYGULAYAN ÜLKE OLDU

Bu durumu somutlaştırmak gerekirse: Aksa Tufanı operasyonu, Suudi Arabistan’ın Filistin politikasını yeniden şekillendirdi.

Riyad, İsrail’le normalleşmenin ancak bir Filistin devleti kurulması sürecinin başlatılmasıyla mümkün olabileceğini açıkladı.

Fakat, İsrail Başbakanı ve hükümetinin, herhangi bir Filistin devletine —üstelik adı dışında hiçbir gerçekliği olmayan bir devlete dahi— net bir dille karşı çıktığı düşünüldüğünde, Suudi Arabistan veya benzeri ülkelerin bu hedefe ulaşmak için hangi baskı araçlarına sahip olduğu sorusu önem kazanıyor.

Gerçek sınav, diplomasinin direnişe üstün gelip gelmediği değil, İsrail’i gerçekten bir Filistin devletine razı edip edemediğidir. Savaşın sona ermesi tek başına bir başarı sayılmaz.

İsrail, hedeflerinin çoğunu gerçekleştirdikten sonra savaşı bitirmeye neden karşı çıksın ki?

Anlaşmanın yürürlüğe girmesinden sonraki 72 saat içinde esirlerini geri alacak, Gazze’de askeri varlığını anlaşma tamamen uygulanana kadar sürdürecek, direnişin silahlı kanadını ortadan kaldıracak ve böylece hem lekeli küresel imajını onarmış hem de normalleşme sürecinden yeni kazanımlar elde etmiş olacak.

Bunun karşısında, kim Filistinlilerin tehcir edilmesi planının ertelenmesini —ya da iptalini— bir “başarı” olarak gösterebilir? İsrail bu planı gerçekleştirebilseydi, elbette hayata geçirirdi; gerçekleştiremediği için vazgeçti.

Eğer bir kazanımdan söz edilecekse, bu ancak Filistin halkının direnişine ve Mısır’ın kendi iç nedenleriyle göç planını reddetmesine bağlanabilir.

Ne Arap diplomasisinin ne de Türkiye’nin bunda payı vardır. Türkiye, bilakis, Hamas’a en sert baskıyı uygulayan ülke oldu.

Ayrıca, -Türkiye- Trump yönetimiyle kurduğu yakın ilişki üzerinden Suriye üzerindeki nüfuzunu koruyup savaş sonrası Gazze’nin yeniden imarı sürecinde rol kapma hesabı yaptı.

Nihayetinde, Araplar ve Müslümanlar Filistin’i çoktan satmıştı; bugünse onu parça parça devretmeye hazırlanıyorlar.”